Angie Kaplan
overleden 25 maart 2002
 

' Met mijn kop in een rolstoel ', 1995 (c )
tekening van Angie, toen figuurlijk bedoeld.
 

Angie Kaplan zat in 1999 nog vol plannen. Ze had een bedrijfje in gedachten: " Opmaakstudio Straatjuwelen". Thuis make-up en buitenshuis etalages. Het idee was mede ontstaan door het plezier dat ze had in het ontwerpen van de etalage van Cultural Express in het toenmalige kantoortje. Ze was al eerder met Esther Plomp, Vera Terpstra en later Ina Bouman actief in de ad-hoc groepjes die vlak voor een expositie de keuze van tekeningen beoordelen. De betrokkenheid was bijna onvermijdelijk, omdat haar vriend Martin Abma periodes dagelijks met Cultural Express bezig was. De betrokkenheid was niet zonder reserves, omdat haar grootouders gevlucht waren uit Oost-Europa.

Angie groeide op in Californie, maar Europa boeide haar. Ze kwam in 1969 in Amsterdam terecht en bleef. Een ingelijste krantenpagina uit 1975 hing bij haar thuis met als enige tekst: AMSTERDAM ! YES DEAR. Ze ging hier verder met haar carriere als balletdanseres en filosofiestudent. In 1989 schoolde ze zich om tot visagiste. Eind maart 2002 is ze overleden na een lange periode van onduidelijke klachten. In december werden hersentumoren gevonden en de kanker bleek op meerdere plekken te zitten.. Haar plannen pasten niet meer in haar dagen. Ze ligt op Vredenhof ( 16/62).

Ze was een kompromisloos gesprekspartner voor wie dieper met haar in gesprek raakte. Kunstenaar, televisiester of winkelier: zoekend en indringend praten was haar een plezier  Op zoek naar een therapeutisch gesprek maakte ze o.a. kennis met de psycholoog Henk Jurriaans. Op zoek naar schoonheid en humor raakte ze daarop geintrigeerd door de mensen in dezelfde kring,  Marte Róling voorop. In die kring was toen veel te doen, zodanig veel dat de pers sprak van 'de gekte-sekte' . Angie vond het allemaal zo gek niet en het kontakt zou lang blijven bestaan.

Dans was haar passie. In Los Angeles had ze vooral (modern) klassiek gedanst. Maar hier vond ze het een uitdaging om de overstap maken van klassiek naar showballet en van podium naar TV. " Met haar technische en dramatische kwaliteit kon Angie heel verschillende stijlen aan" zegt een collega-danseres.  Ze danste bij Robert Kaessen, Helen de Clercq, Jan Arntz en ze verzon tussendoor een can-can voor de Moulin Rouge. Ze danste in een grote musicalproductie in Dusseldorf  'Kiss me Kate" en stond in een vroege videoclip op een stellage te blauwbekken middenin het IJsselmeer. Behalve naar Duitsland brachten tournees haar naar Portugal. Ze ontwierp aerobics-lessen en schreef een aantal choreografien. Een ervan bedacht ze omdat ze zelf  'nog eens op een heel groot podium' wilde staan. Het werd het Congresgebouw in Den Haag.

In de jaren negentig werkte Angie als visagiste. Eerst deed ze televisie-opmaak bij omroepen in Hilversum, later in Amsterdamse studio's voor MTV, OHM en losse producties als 'J'accuse'.  De groei die bij deze kleine omroepen werd verwacht bleef uit en het werd nooit een redelijke werkweek. Vandaar het plan voor de opmaakstudio.

Tot slot een passage uit het bericht over Angie in de Staatskrant, de buurtkrant in de Staatsliedenbuurt waar ze woonde.
" Allerhande kleur en kleding. Haren tot de heupen of juist stugge stekeltjes. Yorkies langszij of in de arm. Op het podium klassiek danseres, maar net zo vlot met showballet. In de krant meermalen model voor Marte Róling in de rubriek Roos. In een fotoboek een van de gezichten van 'de jaren zeventig'  in Amsterdam. In landelijke en lokale TV-kleedkamers als visagiste druk met tinten en poeders. Is dit een bekende van de PC Hooft of de Beethovenstraat ? Nee, gewoon tussen de Nassaukade en van Hall, velen opgevallen tussen de koperen knopen en het krakerszwart. (..)(m.a.)."